آری بی شک! جوانی من تیره و تار بود من از آن پشیمان…

آری بی شک! جوانی من تیره و تار بود
من از آن پشیمانم.
نه نمک زمین را می چشیدم
و نه نمک دریای بزرگ شور را
می پنداشتم که خود نمک زمینم
و بیم داشتم که مبادا طعم خویش را از دست بدهم.
نمک دریا هرگز طعم خود را از دست نمی دهد
اما لبان من برای درک آن دیگر پیر شده است
آه ! چرا هوای دریا را بهنگامیکه روحم مشتاق آن بودتنفس نکردم؟
اینک دیگر کدام شراب برای سرمست ساختن من کافی خواهد بود؟

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: